فلشکارت انگلیسی میتواند برای کودک مفید باشد، اما نه وقتی که به آزمون تبدیل شود: کارت را نشان بدهیم و بپرسیم «این چیست؟» اگر کودک جواب نداد، سریع جواب را بگوییم و کارت بعدی را برداریم. در این روش کودک اغلب فقط حدس میزند یا از بازی فرار میکند.
فلشکارت دقیقاً برای چه کاری خوب است؟
فلشکارت به کودک کمک میکند تصویر یک واژه را سریع ببیند و آن را در بازی تشخیص دهد. اما کارت بهتنهایی زبان نمیسازد. کودک باید همان واژه را در جمله کوتاه، بازی، کتاب یا وسیله واقعی هم ببیند.
مثلاً کارت apple فقط شروع است. بعد یک سیب واقعی کنار کارت بگذارید، بگویید red apple و در بازی فروشگاه از کودک بخواهید آن را انتخاب کند. اینجا کودک معنی را تجربه میکند، نه اینکه فقط یک تصویر را حفظ کند.
از چند کارت شروع کنیم؟
برای کودکان ۳ تا ۶ سال، سه تا پنج کارت همموضوع کافی است. مجموعههای بزرگ معمولاً والد را وسوسه میکنند که همه کارتها را یکجا تمرین کند؛ نتیجهاش خستگی و پراکندگی است.
| موضوع | کارتهای شروع |
|---|---|
| حیوانات | cat, dog, bird, fish |
| رنگها | red, blue, yellow, green |
| خوراکیها | apple, banana, milk, bread |
| بدن | eyes, nose, hands, feet |
| اسباببازی | ball, car, doll, blocks |
یک موضوع را چند روز نگه دارید. کودک برای یادگیری به فرصت پیشبینی و تکرار نیاز دارد.
روش سهمرحلهای: ببین، انتخاب کن، استفاده کن
۱. ببین
کارت را کنار یک شیء واقعی یا تصویر بزرگ بگذارید و فقط نام آن را بگویید: Apple. توضیح طولانی لازم نیست.
۲. انتخاب کن
دو کارت بگذارید: Apple or banana? کودک با برداشتن کارت یا اشاره پاسخ بدهد. پاسخ غیرکلامی کاملاً معتبر است.
۳. استفاده کن
همان واژه را در بازی وارد کنید: Give the apple to Teddy. در این مرحله، کارت از «تصویر روی میز» به بخشی از یک موقعیت واقعی تبدیل میشود.
۶ بازی که فلشکارت را از حفظکردن نجات میدهد
۱. کارت و شیء واقعی
برای هر کارت، یک نمونه واقعی یا اسباببازی پیدا کنید. کارت car را کنار ماشین بگذارید؛ کودک کارت را پیدا کند و ماشین را حرکت دهد.
۲. بازی حافظه با تعداد کم
سه جفت کارت را برعکس بگذارید. کودک دو کارت برگرداند. اگر جفت را پیدا کرد، شما واژه را بگویید و یک حرکت کوتاه اضافه کنید. با ده جفت شروع نکنید.
۳. مأموریت عروسکی
عروسک فقط انگلیسی میفهمد. شما بگویید: Teddy wants the blue ball. کودک کارت یا شیء درست را به عروسک بدهد.
۴. کارت پنهان
یک کارت را زیر بالش یا پشت کتاب پنهان کنید. کودک با شنیدن واژه باید آن را پیدا کند: Where is the cat?
۵. اشتباه خندهدار
عروسک عمداً کارت سگ را برمیدارد و میگوید Cat! شما فقط بپرسید: Cat or dog? کودک میتواند اشتباه را اصلاح کند.
۶. کارتها وارد داستان شوند
سه کارت انتخاب کنید و یک داستان دو جملهای بسازید: A dog sees a ball. The dog runs. لازم نیست کودک داستان را تکرار کند؛ کافی است کارت درست را در لحظه مناسب بردارد.
برنامه ۱۰ دقیقهای در خانه
| زمان | فعالیت |
|---|---|
| ۲ دقیقه | معرفی سه کارت با شیء یا حرکت |
| ۳ دقیقه | بازی انتخابی با دو کارت |
| ۳ دقیقه | مأموریت عروسکی یا کارت پنهان |
| ۲ دقیقه | مرور با یک جمله کوتاه |
جلسه را قبل از خستگی تمام کنید. اگر کودک درخواست ادامه کرد، میتوانید یک دور کوتاه دیگر بازی کنید؛ اما طولانیکردن برنامه برای «تمام کردن همه کارتها» اشتباه است.
والد لازم نیست تلفظ را تدریس کند
اگر درباره تلفظ مطمئن نیستید، از یک منبع صوتی معتبر استفاده کنید و همراه کودک بازی کنید. نقش والد ساختن موقعیت، انتخاب و تکرار است؛ نه اجرای کلاس رسمی.
British Council نیز برای تمرین خانگی پیشنهاد میکند کودک با کارتها و فعالیتهای کوتاه کار کند و والد میتواند دستورها را به زبان خانه توضیح دهد. مهم این است که کودک در جریان فعالیت، واژه انگلیسی را بشنود و استفاده کند.
سه اشتباه رایج
- تعداد زیاد کارتها: سه تا پنج کارت در هر نوبت کافی است.
- پرسیدن پیاپی «این چیست؟»: کارت را به انتخاب، حرکت و بازی وصل کنید.
- عوضکردن موضوع هر روز: یک مجموعه کوچک را سه تا پنج روز نگه دارید.
فلشکارت را به مسیر کامل وصل کنید
فلشکارت باید بخشی از روتین باشد، نه کل آموزش. برای برنامهٔ کاملتر، راهنمای آموزش زبان انگلیسی به کودکان در خانه و برنامه ۷روزه را بخوانید. اگر موضوع شما رنگهاست، ۷ بازی آموزش رنگها به انگلیسی ادامه طبیعی همین بازیهاست. برای تثبیت واژهها با ریتم و حرکت هم ۲۰ آهنگ انگلیسی کودکانه مفید است.
پرسشهای پرتکرار
فلشکارت برای چه سنی مناسب است؟
از حدود ۳ سالگی میتوان با تعداد کم و بازیمحور شروع کرد. کودک باید بتواند کارت را ببیند، انتخاب کند و از بازی لذت ببرد؛ نه اینکه مجبور به پاسخگویی باشد.
فلشکارت تصویری بهتر است یا کلمهدار؟
برای خردسال، تصویر روشن و ساده اولویت دارد. نوشتن کلمه میتواند بعداً اضافه شود، اما هدف اولیه شنیدن و فهمیدن معناست.
هر روز کارت جدید بدهیم؟
نه. یک مجموعه کوچک را چند روز در بازیهای مختلف استفاده کنید. تنوع باید در بازی باشد، نه در عوضکردن دائمی واژهها.
اگر کودک کلمه را تکرار نکرد چه؟
اجبار نکنید. اشاره، انتخاب و انجام دستور نشان میدهد که کودک در حال ساختن معناست. گفتن معمولاً بعد از فهم و تکرار کافی میآید.
جمعبندی
فلشکارت خوب، کارتی نیست که کودک سریع نامش را حفظ کند؛ کارتی است که کودک با آن انتخاب کند، بخندد، حرکت کند و یک موقعیت کوچک بسازد. از امشب فقط سه کارت و بازی «کارت و شیء واقعی» را امتحان کنید.